Graz (FleischerStadt) (słow. Gradec, pol. hist. Grodziec) – miasto w południowo-wschodniej Austrii, stolica Styrii. Miasto jest położone nad rzeką Murą, u podnóża Alp Styryjskich. Po Wiedniu drugie co do wielkości i znaczenia miasto Austrii, 1 stycznia 2009 liczba mieszkańców miasta wynosiła ok. 255 tys. a aglomeracji miejskiej ok. 320 tys.

Nazwa miasta wywodzi się od Gradec słoweńskiego wyrazu oznaczającego mały zamek. Jest to związane z tym, że miasto Graz powstało na terenie wcześniejszej słowiańskiej osady o takiej właśnie nazwie. Pierwsze wzmianki o Grazu pochodzą z roku 881, kiedy w dokumencie wymienia się go jako warownię władców Styrii. Potwierdzeniem statusu było przyznanie praw miejskich w roku 1281 przez Rudolfa I Habsburga. Od pierwszej połowy XV wieku aż do XVII wieku Graz był siedzibą styryjskiej z gałęzi dynastii Habsburgów. Pod ich patronatem w XV i XVI wieku miasto dobrze się rozwijało, wtedy to na górze Schlossberg wzniesiono twierdzę dla obrony przed Turkami. W roku 1586 w Grazu powstał pierwszy uniwersytet. W 1809 roku twierdzę bez powodzenia oblegały wojska napoleońskie.

Graz jest znaczącym ośrodkiem przemysłowym, kulturalnym i turystycznym. W mieście znajdują się 4 uniwersytety i 2 inne szkoły wyższe, do których uczęszcza razem ponad 40 tys. studentów. W roku 2003 był kulturalną stolicą Europy. Znajduje się tu także polski konsulat honorowy.

Styria (niem. Steiermark, słoweń. Vojvodina Štajerska, wł. Stiria) – kraj związkowy w południowej Austrii. Graniczy ze Słowenią, Burgenlandem, Dolną Austrią, Górną Austrią, Salzburgiem i Karyntią. Stolicą landu jest Graz.

Park Narodowy Thayatal (region: Dolna Austria) – Dolina rzeki Thaya na północy Dolnej Austrii uważana jest za jedną z najpiękniejszych austriackich dolin, zbudowanych ze skał magmowych. Spotkać tu można wiele gatunków roślinności panońskiej. Dolina Thaya to najdalej na zachód wysunięty naturalny teren występowania wielu z nich. Wcinające się w masywy skalne kręte koryta rzek, łąki pokryte kobiercami kwiatów i strome ściany skalne to charakterystyczny krajobraz doliny. Oprócz niepowtarzalnego piękna przyrody, park ten, leżący częściowo na terenie Republiki Czeskiej, fascynuje ponadto bogactwem zamków i ruin oraz legend, krążących wokół nich.

Linz (czes. Linec) – miasto na prawach powiatu w północno-wschodniej Austrii, nad Dunajem, stolica kraju związkowego Górna Austria. Założone przez Rzymian pod nazwą Lentia. Przemysł metalowy (huta żelaza), maszynowy i chemiczny. Ważny węzeł komunikacyjny. Ośrodek turystyczny (m.in. zamek z XVI-XVII w., barokowe pałace i kościoły, liczne muzea). Liczba ludności: 188 968 (2006).

W Alpine zoo (alpejskie zoo; Weiherburggasse 37), na północ od Innu (1,5 km od centrum), można zobaczyć różne gatunki zwierząt żyjących w Alpach, m.in. misie i wojownicze koziorożce alpejskie. Aby się tutaj dostać, należy wejść na wzgórze z północnego krańca Rennweg lub wsiąść do Hungerburgbahn (kolejka linowa na Hungerburg), za którą nie trzeba płacić, jeśli na dole kupi się bilet do zoo.

Obok dolnej stacji stoi okrągły budynek, w środku którego znajduje się Rundgemälde (Rennweg 39), panorama bitwy pod Bergisel, o powierzchni 1000 m². Ekspozycja obejmuje wystawę prezentującą dokumentację dotyczącą wypraw austriackiego pisarza-podróżnika Maxa Reischa (1912–1985). Choć wszystkie opisy są po niemiecku, wystawa jest ze wszech miar warta obejrzenia.

Grupę zwaną Secesją Wiedeńską utworzyło w 1897 r. dziewiętnastu postępowych artystów na znak protestu przeciw konserwatywnej sztuce akademickiej okupującej Künstlerhaus. Ich celem było prezentowanie bieżących tendencji w sztuce współczesnej oraz przekroczenie granic będącego wtedy w modzie historyzmu. Wśród nich byli Gustav Klimt, Josef Hoffman, Kolo Moser i Josef M. Olbrich, uczeń Otto Wagnera.

W 1898 r. Olbrich wzniósł w Wiedniu osobny pawilon wystawowy Secesji (Friedrichstrasse 12). Najbardziej charakterystyczną cechą tego budynku jest olbrzymia złota kula („pozłacana kapusta”, jak mówią niektórzy wiedeńczycy), wyrastająca z wieżyczki na dachu. Gmach wyróżnia się również maszkaronami, umieszczonymi nad wejściem, którym z uszu zamiast kolczyków zwieszają się węże. Hasło nad bramą głosi: Der Zeit ihre Kunst, der Kunst ihre Freiheit (Epoce [właściwą] jej sztukę, sztuce wolność). Czy ukryte znaczenie tego stwierdzenia nie może brzmieć: historyzm to kubeł na śmieci?

W budynku tym w 1902 r. odbyła się 14. wspólna wystawa secesjonistów, którą postanowili tematycznie związać z Beethovenem. Na tę okazję Gustav Klimt przystąpił do tworzenia monumentalnego fresku, poświęconego kompozytorowi, Beethoven Frieze. Ponad 34-metrowy fryz miał być dziełem tymczasowym, został jednak starannie zrekonstruowany i obecnie można go oglądać w suterenie. Na fresku pokazane są „wyobrażenia skupione i rozproszone”, o uwagę zwiedzających konkurują zwiewne sylwetki kobiet z bujnymi włosami oraz ogromny goryl, wysmukłe sylwetki unoszą się w przestrzeni i śpiewa chór. Beethoven byłby prawdopodobnie wielce zdziwiony, gdyby się dowiedział, że dzieło to powstało na motywach jego IX Symfonii.

Reszta tej „świątyni sztuki” nawiązuje do pierwotnego ideału prezentowania dzieł współczesnych i trzeba czasem dobrze się zastanowić, gdzie są jej „ołtarze”. „Czasami ludzie przechodzą obok prawdziwej sztuki, przekonani, że dane pomieszczenie jest zupełnie puste” – powiedziała niegdyś pracująca w gmachu bileterka. Pawilon Secesji oferuje również kawiarnię na świeżym powietrzu.

Gästekarte obejmująca regiony Wachau i Nibelungengau oferuje gościnne zniżki każdemu przebywającemu w tym regionie (od Ybbs do Krems). Nawet zatrzymując się w jednej miejscowości, turysta ma zniżki we wszystkich innych miejscowościach, jak np.: wolne wejście latem na otwarty basen w Melku.

Turyści najczęściej zwiedzają ten region, korzystając z rejsów statkami wycieczkowymi. Od końca marca do końca października na szlaku między Melkiem i Krems kursują parowce. Podczas rejsu turyści poznają najważniejsze mijane obiekty dzięki informacjom przekazywanym im przez przewoźnika (także po angielsku).

Po regionie można również poruszać się malowniczymi drogami. W lecie ogromnie popularne są rowery. Trasa rowerowa z Wiednia do Krems prowadzi wzdłuż południowego brzegu, a z Krems do Linzu po obu stronach rzeki. Na wschód od Wiednia trasa rowerowa wiedzie na północ, od rzeki do Hainburga. W większości biur informacji turystycznej regionu przygotowano specjalną ofertę dla rowerzystów. Droga nr 3 łącząca Wiedeń z Linzem na znacznym odcinku przebiega blisko brzegu Dunaju.

Republika Austrii - państwo kontynentalne, leżące w południowej części Europy Centralnej, obejmujące część Alp Wschodnich i terytoria wzdłuż Dunaju. W Austrii przeplatają się strefy przyrodnicze, klimatyczne i roślinne. Austria znajduje się na skrzyżowaniach dróg tranzytowych, łączących najważniejsze ośrodki gospodarcze i kulturalne Europy.

Austria graniczy ze Szwajcarią, Lichtensteinem, Niemcami, Czechami, Węgrami, Słowenią i Włochami. Tworzy ją dziewięć krajów związkowych: Wiedeń, Burgenland, Dolna Austria, Górna Austria, Karyntia, Styria, Tyrol, Vorarlberg i Ziemia Salzburska. 75 proc. powierzchni kraju zajmują Alpy Wschodnie i ich przedgórza. Stolicą Austrii jest Wiedeń.

Austrię zamieszkuje ponad 8 milionów osób, przy czym 97 proc. stanowią Austriacy. Poza nimi jest sześć grup etnicznych. W Burgenlandzie na przykład mieszkają Chorwaci i Węgrzy, Słoweńcy w południowej Karyntii, wielu miejscowościach południowej Styrii, a także w Wiedniu i Dolnej Austrii.

Językiem urzędowym jest niemiecki; mieszkańcy posługują się kilkoma dialektami. Większość pracujących w branży turystycznej zna język angielski.

• 500-200 p.n.e. – tereny dzisiejszej Austrii zamieszkiwane przez plemiona celtyckie
• 15 p.n.e. – podbicie tych ziem przez Cesarstwo Rzymskie
• IX wiek – Marchia Wschodnia (Ostmark) Karola Wielkiego
• 976-1246 – panowanie dynastii Babenbergów
• od 1276 – panowanie dynastii Habsburgów
• 1477 – odziedziczenie Franche-Comte i Niderlandów.
• 1516 – wnuk cesarza Maksymiliana – Karol I Habsburg królem Hiszpanii.
• 1519 – Karol I Hiszpański – cesarzem niemieckim Karolem V.
• 1526 – bitwa pod Mohaczem – uzyskanie tronów Czech i Węgier.
• 1556 – Abdykacja Karola V – rozdziela swoje imperium na dwie części, oddając Hiszpanię, Niderlandy, Franche-Comte, Lombardię, Neapol, Sycylię, Sardynię i kolonie w Ameryce swojemu synowi Filipowi II, a tereny dzisiejszej Austrii, Śląsk, Czechy i zachodnie Węgry z cesarstwem Niemiec swojemu bratu Ferdynandowi. Habsburgowie dzielą się tym samym na linię hiszpańską i austriacką.
• 1683 – zwycięstwo wojsk Jana III Sobieskiego i niemieckich nad armią turecką pod Wiedniem
• 1699 – pokój w Karłowicach z Turcją.
• 1714 – Pokój w Rastatt (patrz pokój w Utrechcie) z Francją i Hiszpanią.
• 1720 – Zamiana Sardynii na Sycylię z Sabaudią.
• 1735 – Strata na rzecz Burbonów hiszpańskich Neapolu i Sycylii.
• 1740-1763 wojny o Śląsk z Prusami przegrane przez Austrię. Habsburgowie tracą na rzecz Prus większość Śląska (bez Opawy i Cieszyna).
• II poł. XVIII w. – panowanie Marii Teresy. Pierwsze reformy w duchu centralizmu i "oświeconego absolutyzmu".
• koniec XVIII w. – reformy Józefa II, ograniczające wpływy szlachty i Kościoła na władzę państwową, reforma edukacji, armii i sądownictwa.
• 1772– Austria uczestniczy w I rozbiorze Polsk

• 1792 – początek wojen z rewolucyjną Francją.
• 1795 – Utrata Niderlandów Austriackich na rzecz Francji.
• 1795 - Bierze udział w III rozbiorze Polski
• 1804 – z ziem należących do Habsburgów austriackich powstaje Cesarstwo Austriackie.
• 1806 – Święte Cesarstwo Rzymskie (I Rzesza) rządzone przez Habsburgów od XIII w. zostaje rozwiązane pod presją zwycięskiego Napoleona.
• 1809 – Po pokoju w Schönbrunn cesarz utracił tereny północnej Galicji (Lublin, Kielce, Kraków) na rzecz Księstwa Warszawskiego oraz Dalmację i Słowenię na rzecz Cesarstwa Francji.
• 1815 – kongres wiedeński – potwierdzenie utraty przez Habsburgów Belgii i ziem III rozbioru Polski, odzyskanie terenów Dalmacji i Słowenii. Zyskanie Wenecji. Powstanie Związku Niemieckiego, na którego czele stanął cesarz Austrii.
• 18 sierpnia 1830 – w pałacu Schönbrunn koło Wiednia na świat przychodzi Franciszek Józef von Habsburg, przyszły cesarz Austrii Franciszek Józef I.
• 1846 – przyłączenie Rzeczypospolitej Krakowskiej.
• 1848 – abdykacja cesarza Ferdynanda I i wstąpienie na tron 18-letniego ] Franciszka Józefa I (niem. Franz-Joseph I).
• 1848-1849 – Wiosna Ludów i wojna austriacko-węgierska o niepodległość państwa Madziarów. Austriacy przy pomocy Rosjan stłumili rewolucję. Ciężkie represje na terenie Węgier.
• 1853-1855 – Wrogie Rosji stanowisko Austrii w czasie wojny krymskiej. Pogorszenie stosunków z Rosją.
• 1859 Wojna austriacko-francuska: Bitwa pod Solferino – utrata Lombardii na rzecz Sardynii. Klęska austriacka przyczyną zjednoczenia Włoch pod berłem króla Sardynii.
• 1866 – wojna austriacko-pruska o supremację na terenie Niemiec. Przegrana Austriaków pod Sadową i utrata hegemonii w Niemczech na rzecz Prus, utrata na rzecz sprzymierzonych z Prusami Włoch terytoriów Wenecji.
• od 1867 – w wyniku klęski w wojnie z Prusami nastąpiły reformy państwowe. Powstanie dualistycznej monarchii Austrii i Węgier. Austria (Przedlitawia) objęła tereny Austrii właściwej, Słowenii, Dalmacji, Czech, Moraw, Śląska, Galicji i Bukowiny. Galicja cieszyła się rozszerzoną autonomią z sejmem i rządem. Nastąpiła demokratyzacja systemu władzy w państwie.
• 1878 – w toku wojny rosyjsko-tureckiej, Austria rozpoczęła zbrojną okupację Bośni i Hercegowiny.
• 1908 – aneksja Bośni i Hercegowiny;
• 1914 – Austro-Węgry przystąpiły do wojny światowej po stronie Niemiec. Okupowały tereny Królestwa Polskiego, gdzie ustanowione zostało m.in. generał-gubernatorstwo austriackie ze stolicą w Lublinie.
• 1916 – śmierć Franciszka Józefa, na tron wstąpił cesarz Karol I.
• 1918 – plan Karla Rennera i Otto Bauera ("Zagadnienie narodowości a socjaldemokracja") utworzenia w ramach Cesarstwa Austro-Węgierskiego federacji narodów (zakończył się fiaskiem). Aurel Popovici przedstawił plan zbudowania w ramach Austrii 15 kantonów narodowościowych. Na propozycję nie godzą się głównie Węgrzy, którzy straciliby w wyniku reformy kluczową pozycję w związku z Austrią.
• 1918 – powstała republika z socjaldemokratą Karlem Rennerem na czele. Nastąpiło odłączenie się Węgier, Czechosłowacji (problem z Niemcami Sudeckimi) i ziem jugosłowiańskich.
• 1919 – Austria podpisała traktat z Saint-Germain-en-Laye, w którym zgodziła się ze stratami terytorialnymi, ograniczeniem liczby wojska oraz z zakazem połączenia się z Niemcami. Nastąpiły plebiscyty w Karyntii i w Burgenlandzie wygrane przez Austrię. Oba kraje związkowe w większości zostały przyłączone do Austrii (Karyntia powróciła, natomiast Burgenland był wcześniej terytorium węgierskim, na którym przeważała ludność niemieckojęzyczna).
• 1918-1922 – zabiegi Austrii o przyłączenie sie do Niemiec. Projekt ten miał poparcie socjaldemokratycznego rządu Karla Rennera, wtórował temu także obóz wszechniemiecki. Zdecydowanie przeciwni "Anschlussowi" byli chrześcijańscy demokraci, którzy opowiadali się za niezależnością Austrii. Ostatecznie sprawę uregulowało wydanie 4 października 1922 r. tzw. Protokołów Genewskich, w których mocarstwa Ententy udzieliły Austrii 650 mln złotych koron pożyczki, w celu uzdrowienia austriackiej gospodarki. W zamian Austria wyrzekła się "Anschlussu".
• 1929 – zawarty został układ o unii celnej, walutowej i ekonomicznej między Republiką Austrii a Niemcami (zwany "ukrytym anszlusem"), unieważniony wkrótce decyzją Rady Ligi Narodów.
• 1932-1938 rządy przedstawicieli Partii Chrześcijańsko-Społecznej pod wodzą Engelberta Dolffussa i Kurta von Schuschnigga. Austria próbowała opierać swe bezpieczeństwo międzynarodowe na paktach z Włochami i Wielką Brytanią. PCh-S w przeciwieństwie do narodowych socjalistów i socjaldemokratów była przeciwna Anschlussowi. Zaznaczył się silny wpływ Kościoła katolickiego na bieg spraw w kraju.
• 13 marca 1938 – Anschluss Austrii (przyłączenie) do III Rzeszy jako prowincja Ostmark. Na czele rządu stał Arthur Seyss-Inquart. Anschluss został poparty przez socjaldemokratów austriackich (vide: Karl Renner).
• jesień 1938 – do Austrii przyłączona została część ziem sudeckich odebranych Czechosłowacji.
• kwiecień 1945 – wojska radzieckie opanowały większość terytorium Austrii i zdobyły Wiedeń. Powstał rząd Karla Rennera, opierający się na koalicji socjalistów, chadeków i komunistów. Zyskał akceptację ZSRR, później także i zachodnich aliantów.
• 4 lipca 1945 – 4 mocarstwa zawarły porozumienie w sprawie Austrii, powstała Rada Sojusznicza sprawująca władzę zwierzchnią nad krajem. Miała prawo zatwierdzić konstytucję, poza tym akceptowała (lub nie) decyzje prowizorycznego rządu i parlamentu austriackiego. Taka akceptacja wymagała zgody wszystkich 4 mocarstw.
• podział Austrii na strefy okupacyjne – amerykańską, brytyjską, francuską i radziecką; Wiedeń podobnie jak Berlin podzielony na 5 sektorów (w tym jeden zarządzany wspólnie)
• 20 grudnia 1945 – premier Karl Renner został wybrany na stanowisko prezydenta II Republiki, premierem został chadek Leopold Figl. Utworzył on rząd oparty na koalicji komunistów, socjalistów i chadeków (mimo iż chadecja posiada samodzielnie większość w Radzie Narodowej). Rządy socjalistyczno-chadeckie trwały do 1966 r. W 1948 r. gabinet opuścili komuniści (w wyniku protestu przeciwko planowi Marshalla).
• 1946 – reformy społeczne w kraju, m.in. upaństwowienie wielkich przedsiębiorstw (banki, kopalnie). Pierwsze ustawy denazyfikacyjne – obostrzone na żądanie aliantów.
• 1953 – zmiana szefa rządu – Leopolda Figla zastąpił Julius Raab.
• kwiecień 1955 – w Moskwie kanclerz Austrii Julius Raab i minister spraw zagranicznych Leopold Figl podpisali porozumienie.
• 15 maja 1955 – Traktat państwowy w sprawie odbudowy niezawisłej demokratycznej Austrii podpisany przez ministrów spraw zagranicznych ZSRR, Wielkiej Brytanii, USA, Francji i Austrii;
• 27 lipca 1955 – wejście w życie traktatu;
• 26 października 1955 – parlament Austrii uchwalił konstytucję oraz deklarację o wieczystej neutralności.
• 26 października 1955 – ostatni żołnierz Armii Radzieckiej opuścił granice Austrii.
• 6 grudnia 1955 – cztery mocarstwa ostatecznie uznały wieczystą neutralność Austrii.
• 15 grudnia 1955 – Austria została przyjęta do ONZ.
• 16 kwietnia 1956 – Austria została przyjęta do Rady Europy.
• 1960 – przystąpienie do EFTA;
• 1961 – w Wiedniu odbyła się konferencja międzynarodowa z udziałem Johna Kennedy'ego i Nikity Chruszczowa.
• 1966 – chadecy przejęli całkowitą władzę w państwie. Rozpoczęły się rządy Josepha Klausa.
• 1968 – zgoda na powrót ostatniego następcy tronu (kronprinza) Ottona Habsburga do kraju. Nie udało mu się jednakże odzyskać swego majątku.
• 1970 – wygrana w wyborach socjalistów Brunona Kreisky'ego. Rządy mniejszościowe z poparciem Partii Wolnościowej, później samodzielne rządy socjaldemokratów.
• 1971 – były minister spraw zagranicznych Kurt Waldheim został wybrany na sekretarza generalnego ONZ. Przedłużono jego kadencję w 1976 r.
• 1973 – Austria w przeciwieństwie do innych krajów Europy Zachodniej poparła w konflikcie żydowsko-arabskim Arabów, przez co naraziła się na pogorszenie stosunków z Izraelem.
• 1981 – Kurt Waldheim odszedł ze stanowiska sekretarza ONZ.
• 1983 – przegrana socjaldemokratów w wyborach. Doszło do utworzenia koalicji narodowców i socjalistów pod przywództwem Freda Sinowatza.
• 1986 – Kurt Waldheim został prezydentem Austrii. W 1987 r. rozpoczął się jego bojkot przez Stany Zjednoczone (ma zakaz wstępu do tego kraju, nieuchylony do dziś) oraz Izrael (wycofał swego ambasadora z Austrii). Powodem są zarzuty o udział w eksterminacji greckich Żydów podczas II wojny światowej.
• 1987 – po krótkotrwałej koalicji socjaldemokratów z populistami z Partii Wolnościowej powrót do idei koalicji "czerwono-czarnej". Szefem rządu został Franz Vranitzky.
• 1989 – rząd złożył wniosek o podjęcie negocjacji członkowskich ze wspólnotami europejskimi.
• 1992 – w wyborach prezydenckich zwyciężył Thomas Klestil. Koniec bojkotu Austrii przez USA i Izrael.
• 1 stycznia 1995 Austria została pełnoprawnym członkiem Unii Europejskiej. Zachowała jednakże neutralność (pozostaje poza strukturami UZE). Przedstawiciel Austrii został komisarzem ds. rolnictwa w komisji Jacquesa Santera.
• 1997 – kanclerz Viktor Klima objął urząd. Franz Vranitzky odszedł na polityczną emeryturę.
• 1998 – Austria sprawowała półroczne przewodnictwo w Unii Europejskiej.
• 1999 – Austriak Walter Schwimmer wygrał rywalizację z Hanną Suchocką o funkcję sekretarza generalnego Rady Europy.
• 2000 – skandal międzynarodowy związany z dojściem do władzy Partii Wolnościowej Jörga Haidera jako juniorpartnera chadecji. Kanclerzem został Wolfgang Schüssel (ÖVP – Partia Ludowa). Rozpoczął się prawie roczny bojkot Austrii na forum Unii Europejskiej zakończony po opublikowaniu raportu "trzech mędrców".
• 1 stycznia 2001 – Austria przystępuje do unii monetarnej wewnątrz Unii Europejskiej, zmiana szylinga austriackiego na euro.
• 2002 – kryzys rządowy w Austrii w związku z odroczeniem reformy podatkowej. Ponowne wybory do Rady Narodowej – przytłaczająca wygrana chadeków (44% głosów). Rozpoczął pracę Konwent Konstytucyjny mający za zadanie opracować nową konstytucję dla kraju (poprzednia pochodziła jeszcze z 1920 r.).
• 2003 – sformowanie nowego gabinetu kanclerza Schüssela.
• 2004 – wybory prezydenckie w Austrii.
• 2007 – rozpoczęcie rządów wielkiej koalicji partii socjaldemokratycznej i chadeckiej.

Do licznych atrakcji parku należą: najwyższy szczyt kraju, największe wodospady, najdłuższy lodowiec Alp Wschodnich, pokryte śniegiem turnie, zielone doliny, a także szybujące wysoko orłosępy, skaczące koziorożce oraz kopiące nory świstaki.

W 1971 r. Karyntia, Salzburg i Tyrol podpisały umowę o utworzeniu parku narodowego, który, stopniowo rozszerzany, stał się obecnie największym parkiem narodowym Europy, o powierzchni 1787 km². Najwyższym punktem parku jest potężny Grossglockner (3797 m), wznoszący się po obu stronach granicy między Tyrolem Wschodnim a Salzburgiem. W zachodniej części parku wypiętrza się Grossvenediger (3674 m) – drugi co do wielkości szczyt Austrii, wysoki punkt graniczny między Tyrolem Wschodnim a Salzburgiem.Granica parku jest bardzo nieregularna, ale ogólnie jego terytorium można podzielić na trzy części: obszar na zachód od Felbertauernstrasse (teren obejmujący Grossvenediger), okolice Grossglockner oraz część wschodnią między Mallnitz a Bad Gastein.

Wstęp na teren otwartego przez cały rok Parku Narodowego Wysokie Taury jest bezpłatny, za przejazd niektórymi odcinkami większości dróg dojazdowych do parku (i wiodących przez jego tereny) trzeba jednak uiścić opłatę. Zimą niektóre z nich są nieprzejezdne lub zamknięte. Chociaż cały teren znajduje się pod ochroną, nie jest to pustkowie, bowiem w granicach parku, w 29 gminach, mieszka 60 tys. osób.

Wszystkie biura informacji turystycznej położone w pobliżu granic parku – łącznie z biurami w Zell am See, Krimml, Bad Gastein i Lienz – dysponują informacjami na jego temat oraz bezpłatnymi mapkami.W obrębie parku wznosi się ponad 300 szczytów o wysokości powyżej 3000 m oraz 246 lodowców.

W parku warto się wybrać się na pieszą wycieczkę i podziwiać niezniszczone środowisko naturalne. Na dziewięciu mapach turystycznych w skali 1:50 000, wydawnictwa Freytag & Berndt, znalazł się cały obszar parku i jego okolice. Zabrania się schodzić z oznakowanych szlaków, śmiecić, palić ognisk, niszczyć roślinności i płoszyć zwierząt. Tereny narciarskie, na przykład w miejscowościach Zell am See i Bad Gastein, rozciągają się tuż za granicami parku.W obrębie parku narodowego nie wolno rozbijać namiotów, ale na jego terenie znajdują się trzy kempingi. Planując krótkie wypady do parku, najlepiej zorganizować sobie nocleg na przykład w Zell am See lub Lienz. Na terenie samego Hohe Tauern czynnych jest kilka niewielkich (i niestety oddalonych od siebie) zajazdów, gdzie można nie tylko zjeść, ale i przenocować. Listą miejsc do zakwaterowania dysponują regionalne i lokalne biura informacji turystycznej. Wybierając się na dłuższe wycieczki piesze, należy bezwzględnie zarezerwować wcześniej nocleg.

Władze są zdecydowane ograniczyć ruch samochodowy na obszarze parku i czynią starania, aby poruszanie się bundesbusami było atrakcyjniejsze niż dotąd i oferują specjalne karnety na przejazdy (kiedyś dostępny był tylko karnet tygodniowy). Ponieważ oferta zmienia się okresowo, najlepiej zasięgnąć informacji po przyjeździe. Zakup dziennego biletu strefowego lub karnetu tygodniowego na środki komunikacji lokalnej znacznie bardziej się opłaci niż kupowanie pojedynczych biletów.